Wjdmavl

Peter Sagan
Información persoal
Nacemento	Peter Sagan 26 de xaneiro de 1990 (29 anos) Zilina, Eslovaquia
Nacionalidade	Eslovaquia
Profesión	Ciclista
Equipo
Último equipo	Bora-Hansgrohe
Equipo(s) Pro
2009 2010-2014 2015-2016 2017-	Dukla Trencin-Merida Liquigas/Cannondale Tinkoff Bora-Hansgrohe
Principais vitorias
Campionatos internacionais: Campionato do Mundo en Ruta 2015 e 2016 Campionato Europeo en Ruta 2016 Grandes Voltas: Tour de Francia: Puntos : 2012, 2013, 2014, 2015 e 2016 Combatividade : 2016 7 etapas Vuelta a España: 4 etapas Monumentos: Tour de Flandres: 2016 Clásicas: Gante-Wevelgem: 2013 e 2016 Gran Premio de Montreal 2013 E3 Harelbeke 2014 Gran Premio de Quebec 2016 Voltas Menores: Volta a Polonia 2011 Tour de California 2015 Campionatos nacionais: Campionato de Eslovaquia en Ruta (2011, 2012, 2013, 2014 e 2015) Campionato de Eslovaquia Contra o reloxo (2015) Clasificacións anuais: UCI WorldTour (2016)

Peter Sagan, nado en Žilina o 26 de xaneiro de 1990, é un ciclista eslovaco. Fíxose profesional en 2009, e en pouco tempo gañou sona como especialista en clásicas e finais en sprint, tamén ten boas calidades como corredor de contra o reloxo, sendo quen de bater a Fabian Cancellara no prólogo da Volta a Suíza 2011. Caracterízase por ser un corredor atrevido e con moito equilibrio enriba da bicicleta, ademais de rodar de maneira moi espectacular.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Como moitos mozos comezou destacando no ciclocross e no mountain bike en categorías inferiores. En 2008 adxudicouse o Campionato do Mundo e de Europa de Ciclismo de Montaña, e un ano antes foi terceiro en ámbolos dous campionatos, ademais doutros resultados e vitorias destacadas en categoría júnior. No ano 2009, sendo aínda júnior, foi fichado polo equipo Continental Dukla Trencin Merida.

Ciclismo profesional[editar | editar a fonte]

2009[editar | editar a fonte]

No seu primeiro ano como ciclista profesional, gaña o Gran Premio Kooperativa e 2 etapas do Mazovia Tour.

2010[editar | editar a fonte]

No 2010 uniuse ao equipo do ProTour Liquigas. A súa primeira carreira con este equipo foi o Tour Down Under, durante o cal escapou nun grupo xunto a Cadel Evans, Alejandro Valverde e Luis León Sánchez na etapa raíña.^[1] Na París-Niza acadou 2 vitorias, batendo corredores como Valverde e Joaquim Rodríguez. No Tour de California gañou no Big Bear Lake unha etapa de 4 500 metros de desnivel.

2011[editar | editar a fonte]

En 2011 converteuse nunha das estrelas do pelotón internacional, sendo, con 15 vitorias, o segundo na clasificación de vitorias, só superado por Philippe Gilbert. Consolidouse como un gañador de regularidade en calquera carreira que corre. Na Volta a Suíza gañou unha etapa de alta montaña superando un coloso como o Grosse Scheidegg. Gañou 2 voltas por etapas, e estreouse nas grandes voltas cun triplete, sendo o que máis etapas gaña nesa edición da Volta a España. Memorable o seu descenso en Córdoba, ao plantarse na meta con tres compañeiros de equipo e só Pablo Lastras puido aguantar ese descenso vertixinoso. Unha semana despois do final da Volta venceu na súa primeira "clásica" en Prato. Á semana seguinde foi 12º no mundial de Copenhaguen.

2012[editar | editar a fonte]

En 2012 volveu mostrar unha notable melloría. Na Tirreno-Adriático venceu a etapa de Chieti cun quilómetro final durísimo. Nas clásicas de primavera consolidouse como un dos grandes especialistas en carreiras clásicas do momento, sendo 2º en Gante-Wevelgem, 3º en Amstel Gold Race, 4º en Milán-San Remo e 5º no Tour de Flandes.

Nese mesmo ano no Tour de California tivo unha grande actuación, vencendo en 5 das 8 etapas disputadas e quedando 2º no Big Bear Lake. No prólogo da Volta a Suíza derrotou a Fabian Cancellara, invicto nese percorrido os 4 últimos anos, o que supuxo a primeira vitoria contra o cronómetro do corredor eslovaco, que finalmente levaría 3 etapas máis e a regularidade. Varios días despois revalidaría o título de campión de ruta do seu país.

No debut no Tour de Francia tardou ben pouco en levar a súa primeira etapa: tras un prólogo peor do esperado, venceu na primeira etapa en liña, para gañar outras 2 etapas máis na primeira semana e lucir dende a etapa 2 ata a fin nos Campos Elíseos o maillot verde. Porén, dende o Tour de Francia non conseguiu ningunha outra vitoria, e no Mundial volveu fracasar por segundo ano consecutivo.

2013[editar | editar a fonte]

En 2013 seguiu a súa progresión. Tras un comezo discreto en San Luis, na seguinte carreira en Oman acadou 2 vitorias irresistibles. En Camaiore conseguiu a súa segunda clásica, e quedou 2º na Strade Bianche tralo seu compañeiro Moreno Moser. Na Tirreno quedou patente a súa nova melloría, sendo capaz de xuntar nunha mesma carreira unha vitoria ante os mellores sprinters do mundo e o triunfo na etapa de San Elpidio fronte á elite.

2014[editar | editar a fonte]

Gañou varias etapas en carreiras de pretemporada e quedou 6º na Paris-Roubaix. Gañou a clasificación de sprints no Tour de California e a clasificación por puntos e mais dúas etapas na Volta a Suiza. Non participou no Giro para poder preparar o Tour de Francia, no que acadou o maillot verde malia non gañar ningunha etapa.

2016[editar | editar a fonte]

Comezou o ano no Tour de San Luis, cunha participación máis ben sobria. No retorno ao calendario europeo, correu tres clásicas menores (Omloop Het Nieuwsblad Elite, Kuurne-Bruxelles-Kuurne e Strade Bianche), onde rematou 2º, 7º e 4º, respectivamente.^[2][3][4]

Malia non ser tan bo inicio como o de tempadas anteriores, Sagan disputou a Tirreno-Adriático, finalizando 2º na clasificación xeral, 2º en dúas etapas e 1º na clasificación por puntos. Debido a que as vitorias non chegaban para Sagan, dicíase que a "maldición do arco da vella" caera sobre Sagan, que levaba acumulados cinco segundos postos.

Afianzando esa afirmación, Sagan volvía a quedar 2º na 3ª clásica belga (E3 Harelbeke), esta vez por detrás de Michał Kwiatkowski. Con seis segundos postos a maldición collía forza.^[5]

Co obxectivo de disipar dúbidas e reivindicarse, Sagan estaba decidido a gañar a 4ª clásica belga, Gante-Wevelgem. Ao igual que na E3 Harelbeke, atacou dende o pelotón, esta vez con Fabian Cancellara e Sep Vanmarcke. Xuntos acadaron ao ruso Viacheslav Kuznetsov, quen atacara previamente. Neste hábil movemento que pretendía romper a carreira, lograron avantaxar ao pelotón, onde o Ettix-Quick Step tentaba reducir a distancia sen éxito, ata en 50 segundos. Finalmente, e como se pensaba, o eslovaco gañou o sprint con autoridade, vencendo así por segunda vez nesta carreira e rompendo a suposta maldición.

Sen a presión de estrearse, Sagan afrontaba o Tour de Flandres con forza e ilusión, para anotarse así o seu primeiro "monumento" ciclista. A falta de 50 km para meta, Kwiatkowski tomou as rendas da carreira cun ataque, levando consigo a Sagan e a Vanmarcke. Estes neutralizaron a escapada do día e chegaron ao mítico e durísimo "muro" de Paterberg, onde Cancellara lanzou unha ofensiva para coller o grupo cabeceiro. Nun movemento espello, Peter tamén decidiu atacar para descolgar os seus acompañantes e evitar que Cancellara contactase. Pasado o Paterberg, Vanmarcke e o suízo deixaron atrás a Kwiatkowski. Entre ambos non houbo entendemento, xa que Vanmarcke estaba canso e "Espartaco" imprimiu un forte ritmo, pero insuficiente para alcanzar a Sagan. O campión mundial cruzaba a liña de meta en solitario e gañaba a 100ª edición do Tour de Flandres, con forza e clase, segunda vitoria da tempada.^[6]

Sen descanso, Sagan prepárase para disputar a París-Roubaix como máximo favorito tralo dobrete de clásicas belgas (Gante-Wevelgem e Tour de Flandres). O clima durante a carrera presentou unha dificultade engadida, e un corte importante do pelotón a moitos quilómetros de meta supuxo, practicamente, a despedida de Sagan da vitoria. Este, dándose relevos con Cancellara nun grupo secundario, intentaría neutralizar o grupo cabeceiro onde iban outros favoritos como Tom Boonen. A pesar do gran esforzo dos dous, a distancia que recortaban era mínima e debido ás malas condicións do empedrado Cancellara caeu, rompendo o grupo e deixando ao eslovaco en solitario, que con habilidade sorteou ao suízo.^[7] Desta maneira remataba a primeira parte da tempada para el, non podendo despedirse co dobrete do empedrado.

Practicamente un mes despois da París-Roubaix, Sagan dispúxose a gañar o Amgen Tour de California, onde era asiduo á vitoria. Tras demostrar unha notable superioridade, facíase con dúas etapas. Case un mes despois de levantar os brazos, volvía a impoñerse nun sprint na 2ª etapa da Volta a Suíza, confirmando así o seu excelente estado de forma, a só 2 semanas de comezar o Tour de Francia.

Coa moral alta e un físico ao mesmo nivel, o campión comezaba o Tour de Francia con un 3º posto no primeiro sprint da ronda gala onde, tras arrancar con forza, é superado por Kittel e Cavendish, resultando vencedor o británico. Na 2ª etapa, grazas á axuda de Roman Kreuziger, neutralizan a escapada do día a 500 m de meta, e o eslovaco bate con solidez a Julian Alaphilippe nun sprint reducido, obtendo así a súa 5ª etapa no Tour de Francia, 3 anos despois da última. A maiores, enfúndase o maillot amarelo por primeira vez. Tralo día de descanso, na 10ª etapa, Sagan métese na escapada, onde é vixiado constantemente, destrozándoa o mesmo e índose en solitario na última cota da xornada. Malia isto, Michael Matthews é máis rápido e relégao a un 2º posto. Nove etapas despois da súa 5ª etapa no Tour, aproveitaba o vento e os abanicos no pelotón, saltando a 10 km de meta xunto con Geraint Thomas, o seu compañeiro Maciej Bodnar e o maillot amarelo Chris Froome. Como era de esperar, logra a súa 6ª etapa no Tour e unha importante diferencia no maillot por puntos. Cinco etapas máis tarde, na 16ª, Sagan volvía a demostrar o seu poderío e a súa calidade, superando ao sprint a Alexander Kristoff por milímetros.^[8] Pese a non ser do seu perfil, Sagan participou nas fugas das dúas últimas etapas (19ª e 20ª) para axudar na montaña o seu compañero Rafał Majka e o seu líder Roman Kreuziger, o que lle valeu para facerse co premio da combatividade do Tour. Na chegada a París sería segundo por detrás do alemán André Greipel, ratificando así o seu 5º maillot verde consecutivo e quedando a só un do alemán Erik Zabel, dono de seis.^[9]

Unhas semanas despois de terminar o Tour de Francia e a só unha semana de comezar os Xogos Olímpicos de Río, o equipo Bora-Hansgrohe anunciaba a fichaxe de Sagan polos próximos tres anos, levando consigo os seus homes confianza, Maciej Bodnar, Erik Baška, o seu irmán maior Juraj etc.^[10]

Descartando participar na proba en ruta dos Xogos por non adaptarse esta demasiado ao seu estilo, Peter alístase á modalidade de mountain bike, volvendo así aos seus inicios no ciclismo. Tras un bo inicio que lle permitiría situarse entre os tres primeiros, dous pinchazos afastárono da vitoria final.^[11]

Palmarés[editar | editar a fonte]

2009

• Gran Premio Kooperativa
• 2 etapas do Mazovia Tour

2010

• 2 etapas da París-Niza
• 1 etapa do Tour de Romandía
• 2 etapas do Tour de California

2011

• Giro de Sardeña, mais 3 etapas
• 1 etapa do Tour de California
• 2 etapas da Volta a Suiza
• Campionato de Eslovaquia en Ruta
• Tour a Polonia, mais 2 etapas
• 3 etapas da Volta a España
• G. P. Industria & Commercio di Prato

2012

• 1 etapa do Tour de Omán
• 1 etapa da Tirreno-Adriático
• 1 etapa dos Tres Días de La Panne
• 5 etapas do Tour de California
• 4 etapas da Volta a Suiza
• Campionato de Eslovaquia en Ruta
• 3 etapas do Tour de Francia, mais clasificación por puntos

2013

• 2 etapas do Tour de Omán
• Gran Premio Cidade de Camaiore
• 2 etapas da Tirreno-Adriático
• Gante-Wevelgem
• Campionato de Eslovaquia en Ruta
• Clasificación por puntos do Tour de Francia

2014

• 1 etapa do Tour de Omán
• 1 etapa da Tirreno-Adriático
• E3 Harelbeke
• 1 etapa dos Tres Días de A Panne
• 1 etapa do Tour de California
• 1 etapa da Volta a Suíza
• Campionato de Eslovaquia en Ruta
• Clasificación por puntos do Tour de Francia

2015

• 1 etapa da Tirreno-Adriático
• Tour de California, mais 2 etapas
• 2 etapas da Volta a Suíza
• Campionato de Eslovaquia en Ruta
• Campionato de Eslovaquia Contra o reloxo
• Clasificación por puntos do Tour de Francia
• 1 etapa da Vuelta a España
• Campionato Mundial en Ruta

2016

• Gante-Wevelgem
• Tour de Flandres
• 2 etapas do Tour de California
• 2 etapas da Volta a Suíza
• 2º no Campionato de Eslovaquia en Ruta
• 3 etapas do Tour de Francia, mais clasificación por puntos e premio da combatividade
• Gran Premio de Quebec
• Campionato Europeo en Ruta
• 2 etapas do Eneco Tour
• UCI World Tour
• Campionato Mundial en Ruta

Resultados nas Grandes Voltas e Campionatos do Mundo[editar | editar a fonte]

Carreira	2010	2011	2012	2013	2014	2015	2016
Giro de Italia	-	-	-	-	-	-	-
Tour de Francia	-	-	42º	82º	60º	46º	95º
Vuelta a España	-	121º	-	-	Ab.	Ab.	-
Mundial en Ruta	Ab.	12º	14º	6º	43º	1º	1º
Mundial Contra o reloxo	-	-	-	-	-	-	-

-: non participa
Ab.: abandono

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

• 3º Bicicleta de Ouro (2013)^[12]
• 2º Bicicleta de Ouro (2015)
• Bicicleta de Ouro (2016)^[13]

Equipos[editar | editar a fonte]

• Dukla Trencin-Merida (2009)
• Liquigas/Cannondale (2010-2013)
  • Liquigas-Doimo (2010)
  • Liquigas-Cannondale (2011-2012)
  • Cannondale (2013-2014)
• Tinkoff (2015-2016)
  • Tinkoff-Saxo (2015)
  • Tinkoff (2016)
• Bora-Hansgrohe (2017)

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

• Ficha de Peter Sagan (procyclingstats.com) (en inglés)
• Peter Sagan na páxina web do equipo Liquigas (en inglés)
• Ficha na páxina web do equipo Tinkoff (en inglés)
• Ficha de Peter Sagan (sitiodeciclismo.net)
• Ficha de Peter Sagan (cqranking.com)
• Peter Sagan en Facebook
• Peter Sagan en Twitter
• [1]